Շոու-բիզնես

«Ամուսինս նաև հայր է եղել ինձ համար». Լուիզա Ղամբարյան

Նա երազել է հնեաբան, բժիշկ ու նույնիսկ օտար լեզուների մասնագետ դառնալ, բայց պատահաբար հայտնվել է թատրոնում ու հավերժ սիրահարվել դերասանի մասնագիտությանը: Լուիզան այսօր դառնում է 43 տարեկան: Ասում է` երբ մասնագիտությունդ սիրում ես, տարիքդ չես զգում:

Tert.am Life-ը Լուիզա Ղամբարյանի անկեղծ զրույց է ունեցել իր մանկության, հոր կորստի, իր և ամուսնու միջև 29 տարվա տարիքային տարբերության, դստեր, մասնագիտության և իրեն ցավեցրած մարդկանց մասին:

-Լուիզա, քչերը գիտեն, որ Ձեզնից մեծ քույր և եղբայր ունեք: Տան փոքրը լինելը առավելությու՞ն է եղել Ձեզ համար:

-Մեր հանդեպ մեծերի վերաբերմունքից կառուցվում էին մեր երեխայական փոխհարաբերությունները: Տատիկս ամենաշատն ինձ էր սիրում, հայրիկս` քրոջս, մայրիկս` եղբորս: Հետո պարզվեց, որ դա մեզ ընդամենը թվում էր, նրանք բոլորիս հավասար էին սիրում, բայց փոքր ժամանակ դա հանգեցնում էր մանկական քաղցր վեճերի: Մի արտահայտություն կա` տան փոքրը տան «քաշվածն» է: Ես այդ արտահայտության ճշմարտացիությունը փոքր տարիքում քիչ, բայց զգացել եմ: Երբ տանը հացը կամ մածունը վերջանում էր, ասում էին` Լուիզ, թռի՛ր: Բայց շատ հարցերում ծնողներս նաև ընդառաջում էին, սուբյեկտիվ արտոնություններ շնորհում ինձ:

-Այսօր դառնում եք 43 տարեկան: Դուք առանձնակի հուզմունքով եք հիշում Ձեր մանկությունը և ծննդյան օրերը: Երբ փոքր էիք, ո՞վ էր Ձեր ծննդյան օրը տոն դարձնում:

-Ծնողներս իրենց հնարավորության և դրա սահմաններից դուրս ամեն ինչ անում էին, որ իմ օրը տոն դառնա: Ծննդյանս օրը հիշելիս ակամա «Մայրիկ» ֆիլմն եմ հիշում: Ճիշտ է, այն ժամանակ չկային տարատեսակ անակնկալներով լցված միջոցառումներ, բայց կար անսահման ջերմություն, սեր: Քանի որ ծննդյանս օրը ամռանն է, միշտ ընտանիքով Սևան էինք գնում ու նշում հայկական ավանդական ձևերով: Գետնին ծածկոցներ էինք փռում, խորոված պատրաստում, բանաստեղծություններ կարդում, խաղեր կազմակերպում: Ծնողներս ամեն ինչ անում էին, որպեսզի ժպտայի: Ես զգում էի, որ այդ օրն աշխարհում շատ կարևոր օր է, որովհետև ես եմ ծնվել:

-Հիմա, երբ վաղուց երեխա չեք, նույն զգացումն ունե՞ք:

-Այո՛, որովհետև նորից ընտանիքս ինձ տալիս է այդ զգացումը: Տարիների հետ հասկանում ես, որ քո ամրությունը քո ընտանիքում է և ամենաապրեցնող զգացմունքները ընտանիքում ես ստանում: Հանրային մարդու համար մեծ դեր ունեն նաև մարդկանց ոգևորող խոսքերը, ծափահարությունները, բայց դա արագ անցնում է, իսկ ընտանիքի հետ կապված զգացումներն այլ են:

-Ֆիզիկապես մեծանում եք ևս մեկ տարով, ինչն իրենից նոր. ինչպես Դուք եք սիրում նշել, պատմություն ունեցող կնճիռներ է ենթադրում: Ի՞նչ են պատմում վերջին տասը տարիների Ձեր կնճիռները:

-Սիրելի աշխատանքը նոր ու գեղեցիկ գույներ է տվել ինձ, իսկ երբ դրան գումարվում են իմ ապրած տարիների օրերն ու կնճիռները, երջանիկ պահերը, կերպարներս ավելի խորը, ազդեցիկ են դառնում: Ի վերջո, կապ չունի, թե ինչպիսի դերասան ես. կարևոր է, թե ինչ տեսակ մարդ ես: Անշուշտ, իմ կնճիռների պատմությունները դրամատիկ են, որի մեջ մտնում են տարբեր ժանրեր` կոմեդիա, տրագեդիա: Դրանց մեջ կան և՛ աշխարհացունց ուրախ պահեր, և՛ հիասթափություններ, և՛ մտահոգություններ: Պատմություններ առանձնացնել չեմ կարող, դրանք արդեն զգացմունքների են վերածվել:

-Հոգեպես Ձեզ ավելի երիտասա՞րդ եք զգում:

-Ինձ հոգեպես դեռ այն դեռահաս աղջիկն եմ զգում, որը նոր էր ընդունվել համալսարան, ում համար կյանքը դեռ նոր էր սկսվում: Իհարկե, նրա կողքին կա նաև հասուն կին, ով կարող է ճիշտ խորհուրդներ տալ այդ աղջկան՝ թեկուզ ուղղորդելով գնալ փշոտ ու բարդ ճանապարհով: Անկումներ տեսնողներն են, որ հետո բարձունքներ են ունենում: Հեշտ ճանապարհներն ընտրողները շատ են, բարդ ճանապարհին է, որ ուղեկիցներ քիչ կունենաս:

-Ձեր ճանապարհները բա՞րդ են եղել:

-Չեմ կարող ստել, որ իմ ճանապարհները բարդ են եղել: Ես հայտնվել եմ ճիշտ ժամանակին և ճիշտ տեղում: Երբ ես հայտնվեցի թատրոնում, շատ դերասաններ բռնել էին արտերկրի ճանապարհը, քանի դժվար տարիներ էին՝ 90-ականները: Եթե այդ տարիները չլինեին, էլի այդ ամենը կտրվեր, որովհետև աշխատասիրությունը, ի վերջո, արդյունք տալիս է, բայց մեկնարկային փուլն ինձ շատ հեշտ տրվեց:

-Տարիների ընթացքում բարդություններ չեղա՞ն:

-Իմ բոլոր աշխատանքային անհաջողությունները գրանցված են իմ կողմից: Ես ստեղծագործող եմ, կարող եմ թե՛ սխալվել, թե՛ ստեղծագործական ներշնչանքի պակաս ունենալ, որն ամենադժվարին պահն է: Երբեմն, մտքումդ կենցաղն է, հոգսը, մակերեսային հազար ու մի հարց, ստեղծագործական ներշնչման աղբյուր չկա: Բարդ շրջան է, երբ դերասանը դատարկ է լինում: Ես ունեցել եմ այդպիսի շրջաններ, երբ ամեն ինչ արել եմ մեխանիկորեն: Այդպիսի պահերին լուռ սպասել եմ, որովհետև հասկացել եմ` ժամանակը կգա ու դատարկությունը կլցվի: Այդ պահին շատ բան տալ ու պահանջել չես կարող, պիտի դիմանաս քո անկմանը ու վեր հառնես:

-Այն 25 տարիների ընթացքում, որ խաղում եք թատրոնում, եղե՞լ են խաղալու համար անբարենպաստ օրեր, որոնք համընկել են ներկայացման օրվա հետ: Կարողացե՞լ եք այնպես խաղալ, որ հանդիսատեսը չնկատի Ձեր իրական հոգեվիճակը:

-Երկու այդպիսի օր է եղել: Կարողացել եմ, բայց չգիտեմ՝ ինչպես Երբ ոտքդ դնում ես բեմ, մոռանում ես, մի կողմ ես թողնում քո յոթ գլխանի տառապանքդ ու երեք ժամ հետո վերադառնում դրան: Չեմ կարող ասել, թե ինչ օրեր են դրանք եղել, բայց այդ երկու օրը երբեք չեմ մոռանա, ամեն ինչ կանեի, որ այդ օրերին չխաղայի, բայց խաղացի:

Կարդացեք նաեվ

Արուսիկ Տիգրանյանի «ոչ ավանդական» հարսի պարը (տեսանյութ)

Gayane Abovyan

«Եղել է՝ ինձ ասել են՝ դու իրավունք չունես, դու մեր մաման չես». Անահիտ Կիրակոսյան

Gayane Abovyan

Ամոթ ձեզ Լուսինե ու Իրինա՝ դուք թքած ունեք նոր մահացած ձեր հոր շիրիմի վրա, որ կարողանում եք այսպիսի փարթիներ անել

Gayane Abovyan

Մարինկա Խաչատրյանի վառ ու քնքուշ կերպարը

Gayane Abovyan

Չեմ ուզում մասնակցել բթացման պրոցեսին, որովհետև, վատ բան խաղալով, չեմ կարող լավի մասին խոսել

Gayane Abovyan

Սոֆի Դևոյանի ամենաթանկ ու ամենաէժան գնումներն ու տատիկի հետ բանավեճի պատճառը

Gayane Abovyan